RISE ART LIFE

ΜΠΟΡΕΙ Η ΤΕΧΝΗ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ?

O Lennon και ο Νικολάκης…

Διάβασα κάπου, πως, για να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει πρώτα να φανταστείς έναν καλύτερο..
Νομίζω πως είναι απολύτως σωστά διατυπωμένο.
Πράγματι οι άνθρωποι είμαστε ικανοί να φανταστούμε το καλύτερο, το καλύτερο για εμάς, για τα παιδιά μας, για τις γενιές που έρχονται.
Η δυσκολία αυτού του εγχειρήματος ωστόσο, νομίζω πως έγκειται όχι στο εάν μπορούμε να φανταστούμε έναν καλύτερο κόσμο, αλλά στο πόσο έτοιμοι είμαστε στο να κάνουμε πράξη αυτή μας την επιθυμία, ώστε να μην καταλήξει εξ αρχής μια αποτυχημένη προσπάθεια. 
Κοιτάζω το εξώφυλλο του rise και αναρωτιέμαι 
..πως μπορεί ένας άνθρωπος με δυο στίχους και μερικές νότες να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς, να οραματιστείς, να φανταστείς το καλύτερο και να παλέψεις για να το αποκτήσεις. 
Δεν μιλώ για τον John Lenon (που παρεμπιπτόντως είμαι μεγάλος φαν), μιλώ για την μουσική, την ποίηση, το θέατρο και κάθε μορφή τέχνης που αγκαλιάζει τα θέλω και τις λαχτάρες του ανθρώπου για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον. 
Μιλώ για το ιδανικό που όλοι μας θέλουμε, μιλώ για ιδέες, ιδέες που κάποιοι ίσως θα χλεύαζαν και θα γύριζαν αμέσως να σου πουν: 
Ε, που είσαι φίλε! προσγειώσου στο σήμερα και την πραγματικότητα.

Ξύπνα. 
Για ποια πραγματικότητα όμως και σε  πιο σήμερα μου ζητάς εσύ καλέ μου άνθρωπε να προσγειωθώ. 
Σε αυτό είμαι προσγειωμένος, σε αυτό που βλέπω και αντικρίζω κάθε μέρα. 
Από την πρώτη στιγμή που θα φύγω για την δουλειά μου το πρωί, όταν θα αντικρίσω στο φανάρι έναν δυστυχή νέο άνθρωπο, βουτηγμένο στα ναρκωτικά, στις ουσίες και να ζητιανεύει.

Τι κάνω για αυτό? Τίποτα! Φεύγω αδιάφορος. 
Σε αυτήν την πραγματικότητα βρίσκομαι όταν κοιτώ ανθρώπους, που έχουν παραμερίσει τον τσαλακωμένο εγωισμό και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τους, ψάχνοντας μέσα στους κάδους σκουπιδιών να βρουν τα αποφάγια μου μήπως  ξεγελάσουν την δική τους πραγματικότητα, την πείνα. \

Τι κάνω για αυτό? Τίποτα! Γυρίζω το κεφάλι μου αναζητώντας άλλες εικόνες. 
Για αυτό το σήμερα μιλάω, όταν βγαίνω από τα μπουζούκια και στο παρακάτω στενό κάποιοι άστεγοι στρώνουν χαρτόκουτα για να κοιμηθούν.

Τι κάνω για αυτό? Πάλι Τίποτα!
Αυτό που ίσως πραγματικά κάνω τις περισσότερες φορές, είναι πως δεν βλέπω, δεν καταλαβαίνω τάχα όσα γύρω μου διαδραματίζονται και αμέριμνος αράζω στην αναπαυτική μου πολυθρόνα για να κάνω ζάπινγκ πίνοντας το ουισκάκι μου. 
Αλλά και πάλι, πάλι κάτι εκεί θα βρεθεί να μου χαλάσει τη βόλεψη μου. 
Πόλεις διαμελισμένες από βόμβες, καραβάνια προσφύγων που είτε τα καταφέρνουν να αφήσουν τον εφιάλτη του πολέμου, είτε θα πνιγούν και θα μπουν απλά σε μια αριθμητική λίστα νεκρών. 
Οικονομικά κραχ, κοινωνική και οικονομική καταπίεση που με τη σειρά τους γεννούν βία και εγκληματικότητα, υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, φόβος, θλίψη, άνθρωποι βουτηγμένοι στην κατάθλιψη.

Τι κάνω για αυτό φίλε μου? Πάλι τίποτα?
Όχι! Διαμαρτύρομαι!

Το μόνο που ξέρω να κάνω είναι να διαμαρτύρομαι, όχι όμως για αυτά που συμβαίνουν παρά δίπλα από έμενα και τη ζεστασιά μου, αλλά για τα αποτελέσματα που μπορεί να έχουν μερικά από αυτά στην δική μου ζωή! 
Αυτή δεν είναι η πραγματικότητα μας και το σήμερα που ζούμε? Αυτοί δεν είμαστε?
Για αυτά μιλώ φίλε μου, για αυτά που με ενοχλούν και σε ενοχλούν το ίδιο, αλλά που δεν κάνουμε τίποτα και οι δυο μας για να τα αλλάξουμε.
Όταν μας ενοχλεί κάτι, αυτομάτως θα μπορούσε να πει κάποιος, γνωρίζουμε και τι είναι αυτό που μας ευχαριστεί..άρα έχουμε φανταστεί τι πραγματικά θα θέλαμε. 
Ζούμε σε έναν σήμερα απίστευτης υποκρισίας. 
Φοβούμενοι όλοι μας μη τυχών τσαλακωθεί η σοβαροφάνεια και ο καθωσπρεπισμός μας, δεν αναφέρουμε τίποτα από όλα τα παραπάνω. 
Ζούμε σε ένα σήμερα απίστευτης αδιαφορίας γιατί έχουμε εγκλωβιστεί στο εγώ μας και στην καλοπέραση μας.
Έχουμε αφήσει όλοι μας τις μικρές και ταπεινές εκείνες αξίες που στην πραγματικότητα είναι τα θεμέλια για ένα καλύτερο σήμερα και αύριο για όλους μας.
Αντιμετωπίζουμε με την ίδια απάθεια τα αδέσποτα ζώα στους δρόμους και τους ανθρώπους που είναι χωμένοι μέσα σε κάδους απορριμμάτων ψάχνοντας για ρούχα και φαγητό. 
Αδιαφορούμε για το τι πραγματικά θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητα μας στο δρόμο της αναζήτησής ενός καλύτερου κόσμου. Δεν έχει σημασία αν μιλάμε για μια μεγάλη πόλη η ένα μικρό χωριό. Στην ουσία είμαστε όλοι πολίτες της ίδιας πόλης. 
Θα μου πεις, εγώ ρε φίλε θα αλλάξω το κόσμο? Ναι, εσύ και μαζί σου θα ακολουθήσω κι εγώ και ύστερα θα έρθουν κι άλλοι κι όλοι μαζί θα γίνουμε πολλοί και οι πολλοί ένα…
Είναι καιρός να διαμαρτυρηθούμε, όχι στους άλλους, σε εμάς πρώτα. 
Γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν? Μα γιατί εμείς οι ίδιοι τα επιτρέψαμε να συμβούν! Οι επιλογές μας αντικατοπτρίζουν τον ίδιο μας τον εαυτό, την ίδια την κοινωνία. Αν επιλογή μας, είναι η αδιαφορία για τα ιδανικά, τις αξίες, τα δικαιώματα και την ποιότητα ζωής που πρέπει να έχουμε ΟΛΟΙ οι άνθρωποι σε αυτό το χωριουδάκι που λέγεται Γη, και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι το δικό μας σήμερα, πρέπει να είμαστε κάτι παραπάνω από βέβαιοι, αλλά και προετοιμασμένοι, πως δεν θα αργήσει να έρθει ένα αύριο για το οποίο θα ντρεπόμαστε, θα υποφέρουμε, θα φοβόμαστε  και θα ρίχνουμε την ευθύνη.. στους θεούς...!
Και ναι, πιστεύω (για να συνδέσω το παραπάνω σκεπτικό μου) πως η τέχνη μπορεί να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.. μπορεί να μας κάνει να μιλάμε για ιδέες και να πιστεύουμε σε αυτές, γιατί οι ιδέες δεν ιδιωτικοποιούνται, είναι πολίτες του κόσμου και ζουν ανάμεσα μας, αδιαφορώντας για το αν αυτός που τις γέννησε είναι πλούσιος η φτωχός, δεξιός η αριστερός, μαύρος η λευκός, χριστιανός η μουσουλμάνος. 

Αφορμή για να προβληματιστώ, να εμπνευστώ και να γράψω τούτες τις λέξεις, αλλά και για την επιλογή του εξώφυλλου του rise που κρατάτε στα χέρια σας, στάθηκε το imagine του Lennon που άκουσα (για χιλιοστή φορά) λίγες μέρες πριν στο ραδιόφωνο, αλλά ταυτόχρονα και η φιγούρα ενός  νεου ανθρώπου που σαπίζει στην κόλαση των ουσιών καταμεσής του δρόμου καθημερινά μπροστά στα μάτια μας, τον Νικολάκι.

Η τέλεια αντιδιαστολή, να είσαι μέσα στο ωραίο σου αυτοκίνητο, να σιγοτραγουδάς το imagine και στο φανάρι να στέκει μπρός σου, ένας ζωντανός νεκρός.

Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ, όχι για αυτόν, αλλά για μένα, που έχω αποδεχτεί αυτή την κατάσταση σαν μια συνηθισμένη εικόνα.
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ για την ανοχή που δείχνουμε όλοι εμείς οι σωστοί και ευυπόληπτοι πολίτες αυτής της πόλης.  
ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ για την αδιαφορία των αρχών και της πολιτείας, αλλά θα μου πείτε, υπάρχουν σοβαρότερα θέματα να ασχοληθούμε βρε αδερφέ τώρα, έχουμε και το τρέξιμο των εκλογών!
Αυτή είναι η ανθρώπινη πόλη μου? Αυτός είναι ο κόσμος μου?
Αν ναι, (που αυτός είναι) θέλω να ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ότι ΜΠΟΡΩ  να τα ΑΛΛΑΞΩ.
Πως?
Ας διαμαρτυρηθούμε αρχικά για όλα τα παραπάνω πρώτα στον εαυτό μας και το σωστό μονοπάτι θα εμφανισθεί ευθείς εμπρός μας, τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν μόνα τους. Το πρόβλημα είμαστε εμείς και όχι αυτό που βλέπουμε..

Υπάρχουν στιγμές που σε σημαδεύουν ανεξίτηλα για μια ζωή. 
Πριν κάμποσα χρόνια άκουγα αυτό το τραγούδι με τον γιο μου. 
Θυμάμαι τον είχα ρωτήσει (πονηρά, για να δω πόσο καλά μαθαίνει τα αγγλικά στο φροντιστήριο του) να μου μεταφράσει τι σήμαινε ο στίχος που ακούγαμε εκείνη την στιγμή..

Τα λόγια και ο φυσικός τρόπος που μου απάντησε “χάραξαν” μέσα μου…
..you may say I’m a dreamer but I’m not the only one...
..εσύ μπορείς να λες πως είμαι ονειροπόλος, αλλά δεν είμαι ο μόνος...

 

George Vryonis

C.E.O. ADVDESIGN

rise_magazine

 

CAN ART MAKE US BETTER PEOPLE?

Lennon and Nick …

I read somewhere that, to change the world, one must first imagine a better one...
Perfectly well put, I think.
Indeed, us people are capable of imagining the best, the best for us, for our children, for the generations to come.
The difficulty of this venture, however, I think lies not in whether we can imagine a better world, but in how ready we are to act on this desire and make it a reality, so that it is not doomed to fail before it even begins.
I am looking at the cover of “rise” and wonder...
...how can a man, in only two verses and a few notes, make you think, wonder, envision, imagine the best, and fight for it.

I'm not talking about John Lennon (I'm a great fan, by the way), I'm talking about music, poetry, theatre, and every form of art that encompasses man's wants and longing for a better present and future.

I am talking about the ideal that we all long for, I'm talking about ideas, ideas that some might mock saying:

Hey you! Come back to the present, get back to reality!

Wake up. 
But, what reality, what present are you asking me to come back to, my good man? 
The one I am living in? The one I see and look at every day? 
Is it the very first moment, when I leave for work in the morning? Or is it when I see a poor young man, at the traffic light, drowning in drugs, in substances, and begging?

What can I do about it? Nothing! Indifferent, I leave. 
It is in this reality that I find myself every time I look at people who have put their bruised egos and human dignity aside, and are going through the rubbish looking for the leftovers that I threw away, to trick their reality, to trick themselves full. \

What am I doing about this? Nothing! I look the other way; I look for other images. 
This is the present I am talking about. When I hit the nightclubs, while one road down, the homeless are making their bed in cardboard boxes.

What do I do about it? Again, nothing!
What I really do, most of the time, is pretend not to see, not to understand what's happening around me, and I lay here, in my comfortable armchair, zapping through the TV channels, sipping my whiskey. 
But, here it is again, even then, there’s always something to spoil my relaxation.
Bombed cities, caravans of refugees who either manage to leave the nightmare of war behind or drown and are reduced to a name in a list of casualties.
Economic crash, social and economic oppression, in turn generating violence and crime, degradation of quality of life, fear, sadness, people sinking in depression.

What do I do about it, man? Nothing? Again?

No! I protest!

Protest is all I know how to do. Still, not about what is happening next door, outside the warmth of my home. I protest about the effect that some of it could have on my life! 
Isn’t this the reality, isn’t this the present we are living in? Isn’t this who we are?
This is what I'm talking about, my friend. About the things that bother me, that bother you too, the things none of us is doing anything to change.
When something bothers us, we, automatically, one could say, know what pleases us as well. Which means that we have already imagined what we would really like.
We live in a present of tremendous hypocrisy.

We are all so afraid of losing face, that we say nothing on the above. 
We live in a present of utter indifference, trapped in our own ego and our comfortable lives.
As for those little, humble values, which are, in fact, the foundations for a better present and a better future for all of us, well, we have all left them behind.

And it is with the same apathy that we look upon the stray animals in the streets, and the people buried in garbage bins, looking for clothes and food.
We are indifferent to what, in reality, should be our priority in the quest for a better world. It does not matter if we are talking about a big city or a small village, because, in fact, we are all citizens of the same city.
You might say, “but man, is it on me to change the world?” Yes, it is on you, and I will follow, and others will then join us, and we will become many, and we will all be together as one ...
It is time to protest, not against others, but, first, against ourselves.
Why does all this happen? Well, because we allowed it to happen! We are our choices and our choices reflect our society. If it’s indifference we opt for, if this is what we base our ideals, values, rights and quality of life we should ALL have on this little village called the Earth, on, if all we care about is our own present, we can rest assured that it will not be long before tomorrow comes. And it will be, for us all, a tomorrow of shame, suffering, fear and blaming the gods... for our misfortunes!

An yes, I do believe (to make a connection with my reasoning, above) that art can make us better people, it can make us talk about ideas and believe in them, because ideas belong to no one person, they are citizens of the world, they live among us, indifferent to whether the person who gave them life is rich or poor, of the right or the left, black or white, Christian or Muslim.

The spark that inspired these thoughts, these words and the choice of the cover of this issue of rise you are holding was “imagine” by John Lennon, which I heard (for the thousandth time), a few days ago, on the radio, but also the image of a young man rotting in a hell of substances, in the middle of the street, each day, right before our eyes, my dear Nick.

What an amazing contrast! Us, in our beautiful cars, humming “imagine” and, there, at the traffic light, standing right before us, a living dead.

Hypocrisy in all its grandeur.

I AM ASHAMED, not of him, but of me, who have accepted this situation as just another ordinary image.
I AM ASHAMED of the tolerance that all of us, righteous and reputable citizens of this city, exhibit.
I AM ASHAMED of the indifference of the authorities and the state, but, then again, you might say: “come on, there are more serious issues to address , man, it is election time!
Is this my human city? Is this my world?
If it is so, (because it is so), I want to IMAGINE that I CAN CHANGE it.
How?
First of all, let us protest against all of the above, first to ourselves. And, the right path will appear right in front of us, and the rest will follow. The problem lies with us, not with what we see.
I remember asking him (knowingly, to see how his English classes are going) to translate the verse we were listening to at that moment.
His words and the natural tone in which he responded resonated in me … 

..you may say I’m a dreamer but I’m not the only one...

George Vryonis

C.E.O. ADVDESIGN

rise_magazine

 

Leave your comments

Post comment as a guest

0
terms and conditions.

Comments