Our stories, the strangers around us and the places we build to live within are interrelated. This thoughttriggered a line of exploration in which different registers of narration are exposed, from the relationbetween the inner human state and the environment that surrounds us, to the osmosis of an individual’sidentity with that of a place.I am interested in the way our urban localities are composed of the information that everyone inserts, aprocess that functions as a carrier of cultural, social and behavioral transplants.In this body of work, I draw upon autobiographical, historical and sociological sources to explore fragmentsof urban narratives, and present traces of places on denim and concrete. I consider denim as a personalmemory-carrying material, that among others it is often connected with the youth street culture and ageneral movement in a city.In this case, I process the denim by bleaching out plants, while mixing them with collages of photographedfound objects and other textiles.At the same time, glowing forms and plants emerge from concrete structures blended with iron rods. Areference to unfinished constructions, as empty promises filled with nightlife’s lights and stories.In the presented works, the urban flora occupies a central role of the narrative. I perceive plants andflowerpots, in a city flooded by concrete, whether in common spaces or private balconies, as containers ofinformation. Currently growing transplants that affect, change and contribute to the totality of a space.Passing through local and personal myths, I discovered that you can find a big piece of Athenian history inthe city’s plants, rooting and becoming part of urban life.

Οι ιστορίες μας, οι ξένοι γύρω μας και ο τόπος που φτιάχνουμε για να ζούμε, είναι αλληλένδετα. Αυτή ησκέψη πυροδότησε μια σειρά εξερεύνησης στην οποία εκτίθενται διάφορες αφηγήσεις, από τη σχέσημεταξύ του ενδόμυχου οικείου με τον χώρο που μας περιβάλλει, ως την όσμωση της ταυτότητας τουατόμου με αυτής του τόπου.Με ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο οι αστικές περιοχές συντίθενται από τις πληροφορίες που εισάγει οκαθένας μας, μια διαδικασία που λειτουργεί ως φορέας πολιτιστικών, κοινωνικών και συμπεριφορικώνμοσχευμάτων.Σε αυτό το σώμα δουλειάς, αντλώ από αυτοβιογραφικές, ιστορικές και κοινωνιολογικές πηγές για ναεξερευνήσω θραύσματα αστικών αφηγήσεων και να παρουσιάσω ίχνη τόπων πάνω σε τζιν και τσιμέντο.Θεωρώ το τζιν ως ένα υλικό μεταφοράς προσωπικής μνήμης, το οποίο μεταξύ άλλων συνδέεται συχνά μετην κουλτούρα του δρόμου και την κίνηση της πόλης.Στα τελάρα μου, αποχρωματίζω το τζιν και δημιουργώ φυτά που συνυπάρχουν με προσωπικά αντικείμεναπου φωτογραφίζω, και άλλα υφάσματα.Παράλληλα, κατασκευές από τσιμέντο και μπετόβεργες συνομιλούν με φόρμες και φυτά από νέον. Μιααναφορά στις αναμονές των ημιτελών κτιρίων, σαν κενές υποσχέσεις που γεμίζουν με φώτα και ιστορίεςτης νυχτερινής ζωής.Στο σύνολο των έργων, η αστική χλωρίδα καταλαμβάνει κεντρικό ρόλο της αφήγησης. Αντιλαμβάνομαι ταφυτά και τις γλάστρες στην πλημμυρισμένη από τσιμέντο πόλη, είτε κοσμούν κοινόχρηστους χώρους είτεσε μπαλκόνια, ως δοχεία πληροφοριών. Θύλακες που συνεχώς αναπτύσσονται, καθώς επηρεάζουν,αλλάζουν και συμβάλλουν στο σύνολο ενός χώρου. Επηρεασμένος από τοπικούς και προσωπικούςμύθους, ανακάλυψα ότι μπορείς να βρεις ένα μεγάλο κομμάτι της αθηναϊκής ιστορίας στα φυτά τηςπόλης, που ριζώνουν και γίνονται μέρος της αστικής ζωής.

Anestis Ioannou: After Sunset
Anestis Ioannou: After Sunset
Curator: Katerina NikouDates: June 22nd - October 10th

Opening: June 22nd at 17:00-21:00 (mask mandatory, entrance of the visitors would beaccording to the current measures)Then by appointmentIn his first solo show in Athens, titled After Sunset, Anestis Ioannou invites us to enter his personalworld where he is concerned with the relationship of the individuals to the architecturalenvironment and to the urban nature.In his large dimension paintings, he replaces the traditional canvas with the jean textile, thecanvas here is processed in a different way. Jean is a material originated from denim, invented byJacob David and Levi Strauss in 1873. It has marked the culture of the last 150 years. Also, it isconnected to the labour class, as a symbol of disobedience, which later became the basicparadigm of fast fashion (clothes in low prices produced fast from the mass markets).The artist approaches jean as a fabric of everyday life, addressed to all social strata. Wearing it,people feel familiar and it connects individuals around the world (global cultural transplant). Itssocial address is evident from the range of its value and the market demands. The question ofmatter and form, as well as their coexistence in relation to philosophical pursuits, regardingmaterial and its research, are redefined and acquire a new dimension here.Anestis Ioannou watches from the window of a room, the city, the urban landscape, thearchitecture, the nature, our distance from the natural environment but also our effort to include itin our lives, fragments, such as a flowerpot and a tree in an open-air space, the vain gesture ofthe individual which reminds us of what we have lost.Starting from this thought, his concrete-like sculptures with neon, wave at us in an ironic mood.When we cannot include the natural element, we replace it with the artificial: a neon plant thatgrows in cement instead of soil.We follow the process of technology expropriation rooted in everyday life, related to advertising,branding, nightlife, bars in the urban field, and it turns to be a personal story.A narrative like a fragment in urban chaos.All these references are intricately embedded in an apartment of a 1951 building, an excellentexample of Greek modern architecture and modernism, which during this era local immigrants leftrural life and moved to the city.Katerina Nikou (independent curator, Greece, Belgium)

Ανέστης Ιωάννου: Μετά το ΗλιοβασίλεμαΕπιμελήτρια: Κατερίνα ΝίκουΗμερομηνίες: 22 Ιουνίου – 10 ΟκτωβρίουΕγκαίνια: 22 Ιουνίου στις 17:00-21:00 (μάσκα υποχρεωτική και ελεγχόμενη ροή στο χώρο)Έπειτα κατόπιν ραντεβούΣτην πρώτη του ατομική έκθεση με τίτλο, Μετά το Ηλιοβασίλεμα, ο Ανέστης Ιωάννου μαςπροσκαλεί να διεισδύσουμε στο δικό του κόσμο όπου τον απασχολεί η σχέση του ατόμου με τοαρχιτεκτονικό περιβάλλον και την αστική φύση.Στα μεγάλα τελάρα του, αντικαθιστά τον παραδοσιακό καμβά με jean ύφασμα το οποίοεπεξεργάζεται με μια ιδιαίτερη τεχνική. Το jean είναι ένα υλικό προερχόμενο από το denim , τοεφηύραν ο Jacob Davis και ο Levi Strauss το 1873. Σηματοδότησε την κουλτούρα τωντελευταίων 140 ετών. Πρόκειται για ένα υλικό που έχει συνδεθεί με την εργατική τάξη, ωςσύμβολο ανυπακοής, και που αργότερα εξελίχθηκε σε βασικό δείγμα της fast fashion (ρούχα σεχαμηλές τιμές που παράγονται γρήγορα από τις μαζικές αγορές).Ο εικαστικός προσεγγίζει το jean ως ύφασμα της καθημερινότητας, απευθυνόμενο σε όλα τακοινωνικά στρώματα. Μέσα σε αυτό αρκετοί νιώθουν οικεία και ενώνει τα άτομα σε όλο τονκόσμο (global cultural transplant). Η κοινωνική απεύθυνση του είναι φανερή από το εύρος τηςαξίας του και της αγοράς του: κάποιος μπορεί να το αποκτήσει διαθέτοντας από 10- 300 ευρώ.Η έννοια της ύλης και της φόρμας, καθώς και η συνύπαρξη τους σε σχέση με φιλοσοφικέςαναζητήσεις ,σχετικά με το υλικό και την έρευνά του, επαναπροσδιορίζονται και αποκτούν νέαδιάσταση.Ο Ανέστης Ιωάννου παρακολουθεί από το παράθυρο ενός δωματίου, την πόλη, το αστικότοπίο , την αρχιτεκτονική, τη φύση, την αποκοπή μας από το περιβάλλον αλλά και τηνπροσπάθεια μας να το εντάξουμε σε θραύσματα, όπως μία γλάστρα και ένα δέντρο στονακάλυπτο, τη μάταιη χειρονομία του ατόμου ως ενθύμηση αυτών που έχουμε χάσει.Με αφετηρία αυτή τη σκέψη, τα γλυπτά του από μπετόν και νέον, μας κλείνουν το μάτι μεειρωνική διάθεση. Όταν δεν μπορούμε να συμπεριλάβουμε το φυσικό στοιχείο, τοαντικαθιστούμε με το τεχνητό. Ένα φυτό από νέον που αντί για χώμα αναπτύσσεται στο τσιμέντο.Παρακολουθούμε τη διαδικασία οικειοποίησης της τεχνολογίας ριζωμένης στην καθημερινήζωή, σχετιζόμενη με τη διαφήμιση, την εμπορική σήμανση, τη νυχτερινή ζωή, τα bars στο κέντρο,την μετατροπή της σε μια προσωπική ιστορία. Μια αφήγηση σαν μόσχευμα στο αστικό χάος.Όλες αυτές οι αναφορές, εγκολπώνονται περίτεχνα, σε ένα διαμέρισμα μιας πολυκατοικίας του1951, εξαίρετο δείγμα της Ελληνικής μοντέρνας αρχιτεκτονικής και του μοντερνισμού, κατά τηδιάρκεια του οποίου εσωτερικοί μετανάστες εγκατέλειπαν τη ζωή της υπαίθρου.Κατερίνα Νίκου (ανεξάρτητη επιμελήτρια, Ελλάδα, Βέλγιο)


Leave your comments

Post comment as a guest

terms and conditions.